mirror_mind

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเด็กกันแล้วนะครับ!!

     

      ผมเชื่อว่ามีเด็กๆเป็นจำนวนมากที่รอคอยวันนี้อยู่

      สมัยตอนที่ผมยังเป็นเด็กผมก็รอคอยวันนี้อยู่เหมือนกันไม่ต่างจากเด็กคนอื่น

      โดยในวันเด็กในบ้านเราจะกำหนดอยู่ที่สัปดาห์ที่ 2 ของเดือนมกราคม ของทุกปี

      สำหรับผมแล้วผมคิดว่าวันเด็กคือวันที่คล้ายกับวันคริสต์มาสของฝรั่งเค้านะครับ

เพราะว่า

      เราจะได้ของขวัญมากมายแถมยังมีเกม

      และการละเล่นการแสดงต่างๆอย่างสนุกสนานมากมายครับ

      ที่พลาดไม่ได้เป็นอันขาดเลย..แน่นอนทีสุดครับสำหรับเด็กผู้ชายนั้นก็คือ

รถถังครับ

     จะต้องขึ้นไปนั่งให้ได้..ถ้านั่งไม่ได้ยังไงก็ต้องขึ้นจับตัวกระบอกปืนให้ได้สิน่า

     ไม่งั้นไม่ยอมแน่ๆใช่มั้ยละครับ

 

ตอนเด็กๆผมเคยคิดนะว่าทำไมๆ...ไม่มีวันเด็กไปทุกๆวันเลย

                   ทำไมๆปีหนึ่งต้องมีแค่วันเดียวด้วยนะ

                  เราต้องรอคอยความสนุกและความสุขแบบนี้ไปอีกปีหนึ่งเชียวเรอ

ผู้ใหญ่ใจร้ายจัง!!

แล้วทำไมวันผู้ใหญ่มีอยู่ได้ทุกวัน คุณว่าจริงมั้ย

แล้วตอนนี้ในเมื่อคุณไม่ใช่เด็กแล้วจะด้วยข้อบังคับของกฏหมาย

หรือกฏระเบียบทางสังคม

ที่กำหนดให้คุณไม่ใช่เด็กอีกต่อไป...ฟังแล้วรู้สึกว่ามันรุนแรงไปหน่อยว่ามั้ยครับ

ในเมื่อคุณไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วถ้าเราไปทำอะไรเหมือนเด็กๆคุณก็จะถูกต่อว่า

ไม่รู้จักโต

ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้

แล้วคนที่ว่าเราเค้าไม่เคยเป็นเด็กมาก่อนรึไงกันคุณว่ามั้ย

 

ผมคิดว่าทุกๆวันนี้เราลืมอะไรกันไปรึเปล่าครับ

 

เราลืมความสดใส

 

เราลืมความน่ารัก

 

เราลืมความสนุกสนาน

 

หรือว่า...เราถูกบังคับให้ลืมสิ่งเหล่านี้กันแน่ครับ

 

ทำไมโลกที่เราต้องเป็นผู้ใหญ่จะต้องไม่มีโลกของความเป็นเด็กของเราหลงเหลืออยู่เลยละครับ

 

ใครกันเล่าที่กำหนดให้มันเป็นเช่นนี้หนอ

 

สำหรับผมแล้วผมจะชอบเพลงของ คุณบอย ตรัย ภูมิรัตน์

        หลายๆท่านคงจะนึกออกกันแล้วใช่มั้ยละครับ

        นั้นก็คือเพลง พื้นที่เล็กๆ สำหรับเพลงนี้ผมฟังครั้งแรกประทับใจมากๆครับ

เพราะว่า

        ทุกวันนี้เราลืมเว้นที่ผืนนี้กันไว้ครับ

        เรากลบที่ผืนนี้ด้วยสิ่งที่เรียกว่าความเป็นผู้ใหญ่ของเรา

        ทำไมผมถึงพูดแบบนี้..ยกตัวอย่างง่ายๆเลยครับ

 

คุณไม่ได้หัวเราะแบบสดใสสนุกสนาน

 

แบบไร้สิ่งเจือปน..ย้ำนะครับว่าไร้สิ่งเจือปน

 

ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ครับ

 

นึกๆ.....นึกๆ......นึกๆ.......

 

นึกไม่ออกกันใช่มั้ยละครับ

นั้นก็เพราะคุณกลบพื้นที่ความเป็นเด็กของคุณทิ้งไปหมดนั้นแหละครับ

 

พื้นที่ตรงนี้ไม่ดีตรงใหน

 

พื้นที่ตรงนี้เลวร้ายมากนักรึไง

 

พื้นที่ตรงนี้ทำลายชีวิตคุณหรืออย่างไร

 

หรือเป็นเพราะ

 

ตัวเราเองที่กลัวการสร้างพื้นที่ตรงนี้ขึ้นมากันแน่

 

     แล้วโลกความเป็นผู้ใหญ่ทุกตารางนิ้วมันมีความสุขจริงๆรึเปล่าละครับ

     ตรงนี้ต่างหากที่สำคัญ..คุณว่าจริงมั้ยละครับ

 

ผมเชื่อว่าพื้นที่เล็กๆนี้ได้มีอยู่ในผู้ใหญ่อยู่แล้วทุกคนครับ

 

      เพียงแต่ว่าเราจะกล้าอยู่ในพื้นที่นี้กันรึเปล่า

      หรือกล้าทีจะขยายมันออกไปรึเปล่าใช่มั้ยละครับ

      อย่าให้ความเป็นผู้ใหญ่มาทำลายความเป็นเด็กของเราเลยครับ

      และสิ่งที่สำคัญที่สุดนะครับ

นั้นก็คือ

 

อย่าให้อะไรมาแย่งหรือทำลายพื้นที่นี้ของคุณไปนะครับ

 

ผมว่าเรามาขยายพื้นที่เล็กๆผืนนี้กันดีกว่านะครับ

 

 

แล้ววันนี้คุณกล้าพอที่จะยืนอยู่พื้นที่เล็กๆตรงนี้รึยังครับ.............(อิอิ)

 

 

 

 

edit @ 8 Jan 2010 01:54:11 by mirror-mind